Categorie archief: kantwerk

trots, een beetje verlegen; provisional cast on

Vandaag kwam ik in het patroon voor een vestje (Low Tide, van Tin Can Knits), dat ik aan het breien was, een onbekende brei-instructie tegen. “CO 33 sts using a provisional CO method.” CO heeft geen geheimen voor me, dat is gewoon opzetten, maar van een provisional cast on had ik wel gehoord, maar ik had het nog nooit gedaan. (Voor de mensen die het willen weten, dat is dat je steken opzet waarmee je twee kanten kan opbreien, één voor één, dat dan weer wel. Er loopt dan geen naad in het midden)

YouTube to the rescue! Ik heb een aantal filmpjes bekeken, en er waren grofweg twee manieren om zo’n manier van opzetten voor elkaar te krijgen. De ene had een hulpdraad nodig, liefst van een gladde katoen, en daar kon je de steken weer oppikken als je de andere kant op moest; bij de andere moest je een lijntje haken, daar kon je de steken inbreien en als je de andere kant op moest kon je dat lijntje weer uithalen. 

Ingewikkelde fimpjes, ik moest ze een paar keer kijken om precies te zien hoe je het moet doen. 

Opeens kreeg ik een gouden idee! Innovatie! (Of doet iedereen het zo en maken ze er geen filmpjes van?)

Ik werk altijd op rondbreinaalden met verwisselbare punten, een draad van plastic met een schroefdraad aan beide kanten, waar naalden van elke dikte aankunnen. Als ik nu zo’n draad nam, in plaats van een katoenen hulpdraad? Dan hoefde ik straks niks geen steken van de hulpdraad op te pikken, die er uit te wurmen, wat heel lastig is met de losgesponnen pluizige alpaca die ik gebruik, en met het ingewikkelde kantpatroon dat ik moet volgen. Nee, dan kan ik straks gewoon de dopjes er af schroeven, de naalden erop, en breien maar.

Zogedacht, zo gedaan. Een eitje! Kijk maar.

  

kantwerk voor een bruid

De afgelopen maand heb ik stevig doorgebreid aan een sjaal voor een bruid. Kantwerk in een zo donkerblauwe kleur dat hij bijna zwart lijkt, maar die precies past bij haar trouwjurk. Het is heerlijk werk om te breien, zacht en licht voor de handen, zwaar en geconcentreerd voor het hoofd. Gelukkig kreeg ik hem af voor de operatie van afgelopen woensdag, want bij zo’n bruiloft is de deadline toch wel absoluut.

bridal shawl Voor het patroon gebruikte ik een klassieker, het Estlandse ‘Silvia Haapsula’ patroon. Het lijkt op een lelietje van dalen. De draad waarmee ik werkte is een mengsel van alpaca en wol.
bridal shawlIn dit patroon gebruikte ik alle technieken van het Estse kantbreien, het maken van Nupps, een soort knopjes, en de ‘gathered stitch’ een steek waarbij je een aantal steken samenbundelt en weer laat uitwaaieren.
bridal shawlDe moeder van de bruid is er gelukkig tevreden mee, zij was de opdrachtgeefster 🙂

kantwerk

Al een tijdje geleden maakte ik een sjaal, een ronde sjaal, met kantwerk. Het was de eerste keer dat ik zo uitgebreid kant ging breien. Doodeng om aan te beginnen, want alle verschillende patronen die ik moest gebruiken zagen er heel ingewikkeld uit.
Uiteindelijk was het niet zo moeilijk, het bleek weer gewoon precies doen wat er staat en geduldig doorwerken.
Toen ik klaar was zag het er zo uit:

IMG_1531.JPG
Een beetje frummelig, niet zo mooi, en vooral niet zo groot.
Kantwerk moet je heel voorzichtig wassen, het liefst in een lauwwarm sopje met een speciaal ‘no rinse’ wolwasmiddel, zoals Eucalan o.i.d., en vervolgens opspannen. Pas dan komt het kantwerk goed tot zijn recht.

IMG_1631.JPG

IMG_1635.JPG

IMG_1632.JPG

IMG_1633.JPG
Het is de Heliotaxis Pi Shawl van Renate Brenner en vanavond komt mijn nichtje hem in ontvangst nemen. Ik hoop dat hij haar staat en dat ze er blij mee is.